Community Managerrak enpresetan lan egiten dute eta haien eginkizuna produktuaren jarraitzaileak zaintzea da. Bezeroen eskaerak eta proposamenak enpresaren barneko kontseiluetara eramaten ditu. Enpresaren bi atalak konektatzen ditu barnekoa (langileak) eta kanpokoa (bezeroak).

Community Manager batek nolakotasun berezi batzuk eduki behar ditu, horien artean ordenagailuen eta batez ere sare sozialen kontrol handia. Beste ezaugarri garrantzitsu bat, enpresaren produktua oso ondo ezagutu eta kontrolatu behar du.

Produktorea, gidoilaria, kamara, argazkilaria…horiek ziren guk imaginatzen genituen lanak. Community Managerra ordea, gaurtik aurrera nire listan ere sartuko dut. Irtenbide interesgarria iruditu zait, pertsonekin zein ordenagailuekin lan egiten da. Gainera ordutegiak eta soldatak, enpresaren araberakoak izan arren ondo daudela iruditu zait.

Itxaso Frau Community Managerrrak…agian urte batzuetan hori entzungo duzue, nork daki! Ez ditugu gure aukeren ateak itxi behar, egunero gauza berriak ikasten ditugu eta gaurkoan ogibide berri bat. Hainbat aukera daude gure zain, gure ikasketak amaitzerakoan aurkitu eta aprobetxatu ditzagun. Produktorea, gidoilaria, kamara, Community Managerra… auskalo zein izango den gure etorkizuna.

Pixkanaka komunetik atera eta zarata egin gabe burua kanporatu nuen, momentu horretan egoeraz jabetu nintzen. Beltzez jantzitako hainbat pertsona zeuden pasilloan, eskerrak momentu horretan haien artean hitz egiten zeudela eta ez nindutela ikusi. Nire klase kideak pasilloko hormetan jesarrita zeuden.

Beltzez jantzitako pertsonak armak zituzten eskuen artean, batzuk pistola txikiak, beste batzuk arma handi eta pisutsuak. Azkar batean ikusi nituen arren eta burua estalita bazuten ere, ikusi nituen zortzi pertsonen artean bost emakume eta hiru gizon zeudela esatea erreza da. Arropak oso estuak baitziren eta buru-berokiaren azpian nesken ile luzeak edo mototsak antzeman nituen.

Komunean sartu nintzen berriro, beldurra zainetan sentitzen nuen, negar malkoak nire aurpegitik jaisten ziren. Estatua bat bezala komunean jesarri nintzen eta nire amaren telefono zenbakia markatu nuen. Momentu horretan burutik pasa zitzaidan lehenengo pertsona izan zen, amari deitu eta oso hitz gutxitan egoera azaldu nion. Pertsona arraro horiek gure unibertsitatean, armak, klase-kideen egoera, nire egoera… poliziari deitzeko eskatu nion eta helbide zehatza emateko. Jarraian hainbat mezu bidali nituen, ahizpari eta lagunei. Ez dut inoiz ahaztuko egoera hori, amaren dei bat jaso nuen, polizia zen amaren mugikorretik hizketan egoeraren azalpen zehatza nahi zuten. Ez zuten nire egoera ondo ulertzen, norbait komunean nengoela ikusiz gero akabatuta nengoen.  Ezin dizuet kontatu geroago gertatutakoa, agian nire klase kideak bai. Ez dakit zein momentutan amaitu zen dena, niretzako minutuak amaigabeko orduak bilakatu ziren. Polizia etorri eta unibertsitatean sartu zenean ere ez nintzen komunetik atera.

Medioetan etengabe hitz egiten da gertatutakoaz, Mondragon Unibertsitatearen bahiketa izena jarri diote. Nire nahia azken egun horretan gertatutako guztia ezabatzea da, ahaztea.

Arazabalek sare sozial, blog, enpresetan… komunitateak sortzen direla erakutsi digu. Blogen kasuen blogari taldeak sortzen dira, bata besteari komentarioak egiten diotenak, Goiena.net kasuan, irakurle eta langileak komunitate bat sortu dute. Komunitate hori osatzen duten pertsona bakoitza berezia eta beharrezkoa da azaldu digu Goiena.net-eko  zuzendariak. Aniztasuna ere hainbatetan aipatu duen hitza da, komunitateak osatzeko aniztasuna behar delako. Aniztasuna egoteak erritmoa eta mugimendua ekartzen baitio goiena.net webguneari. Aniztasun horren barruan dauden pertsona guztiei heltzea da goiena.net-aren helburua, pertsona guztien bihotzak eta sentimenduak ukitu.

Komunitateei eta aniztasunari hitz egin ondoren, aldaketen epea etorria da. Egon diren aldaketak ikus ditzagun joko bat egin dugu klasean. Jokoaren bitartez, ulertu dut gure generazioa eta gure atzetik datozen guztiak ez dugula irakurtzen, ikusten dugu. Baina aldaketa hori ona edo txarra ahal da? Gazteek ez dugu asko irakurtzen, gutxi batzuk liburuak irakurtzen dituzte eta beste gutxi batzuk egunkarien kirol saila. Ordenagailuetan murgilduta pasatzen ditugu orduak eta egunkari bat irakurtzen badugu digitala da. Aldaketa ona edo txarra?

Itxaso Frau hitzak jarri ditut Google bilatzailean. Nire benetako izena kontu gutxi batzuetan jarri dudan arren, badirudi hori nahikoa izan dela. Emaitzen artean lehenengoa Itxaso Frau (hiitx) on twitter izan da, bigarrena ere twitterrarekin zer ikusia zeukan. Kasu honetan blogeko ekarpenei ingurukoa. Emaitzen artean nire atentzioa gehien deitu duena, Netlog deitutako sare sozial batena izan da. Nik ez dut inoiz sare horretan konturik sortu, hala ere kontua daukat, eta bertan nire email helbidea ikusgarri dago. Gainera Netlog sare sozialean sartzeko ez duzu kontua izan behar beraz, edozein ikusi dezake nire email helbidea.

Jarraitzeko, 123people-en klaseko kide batzuk agertzen dira, horien artean nirea, baita nire buruzko informazioa, 2001an kanpamendu batera joan nintzela, Arrasate musikalean jotzen dudala… Informazio hori gehiegizkoa iruditu zait, nire bizitza baita, pribatua.

Azkenik google irudietan nire argazkirik ateratzen ez direla ikusi dut, hala ere, nire klasekoen argazki batzuk agertzen dira nire izena jarriz. Informazio konpetentziak materian genituen blogengatik. Ez dut gustuko niri buruzko informaziorik agertzea ezta nire klase kideena, norbait bere informazio pertsonala edo argazkia jarri nahi badu mundu guztia ikusteko ondo iruditzen zait. Baina konpetentziako bloga edo twitterra egiterakoan horiek ez ziren nire helburuak.

Orain hemezortzi urte ditut, ikusten duzuenez urte asko pasa behar izan dira gertatutakoa ulertu dudan arte.Hala ere, esan beharra daukat ez naizela gaian aditua, ezta gutxiago ere. Asko ez dakidan arren hitz egingo du, hitz gutxi batzuk botako ditut.

Justizia eta egunkariari buruz egon gara gaur hizketan klasean. Baina, zer da justizia? Ba al dago justiziarik? Galdera hauen erantzuna edukitzea gustatuko litzaidake. Egunkariaren kasuan, justizia berandu heldu dela diote batzuk, zazpi urteko atzerapenarekin. Hori ahal da justizia? Zazpi urte errudun hitza soinean eraman behar izana?

Justizian existitzen dela sinestea gustatuko litzaidake, baina gero eta argiago ikusten dut bizitzan gauzak ez direla arrosa kolorekoak. Sistema judiziala definitzeko kolore beltza hartuko nuke nik. Egunkariaren kasuan, zazpi urtez errudun, azkenean errugabe. Beste kasu batzuetan kalterik gabe atera kartzelan egon behar zutenean (Francisco Camps…).

Nola espero dute gizartea justizian sinistea? Horretarako existitu beharko zen.

Web blog kolektiboa, hori dugu sustaturen definizioa. Ez baitauka zer ikusirik guk kudeatzen ditugun blogekin, Sustatu ez da blog arrunta. Bloga bizirik eta guztiz aktibo mantentzeko hainbat pertsona egiten dute lan egunero.

Luistxo Fernandez ETB3n azaldu zuen bezala, ingelesez eta gaztelaniazko blog kolektiboak existitzen ziren, baina euskaraz ordea ez zen inor arduratu. Hori zela eta, sustatu ardura hori hartu zuen. Proiektu hutsa zena, errealitate bihurtu zen. Blog euskaldun honetan gai desberdinak aurkitu ahal dira, teknologia albisteetatik, hizkuntza albisteetaraino. “Notizia guztiak portada notiziak dira.” Hauxe dugu Luistxo Fernandezek ETB3ko elkarrizketan esandako esaldi bat. Esaldi motxa izan arren, niretzako oso handia da. Berri guztiak garrantzi berdinarekin tratatzerakoan, irakurleari hautatzeko aukera ematen diote. Albiste guztiak modu berdinean tratatuz ez diote garrantzi gehiagorik ematen berri jakin bat.

Orian dela gutxi izan nuen sustaturen berri, eta posten naiz, blog erabilgarria da. Bertako albisteak mundu guztiari zuzenduta daude eta gai desberdinen trataera interesgarriagoa bihurtzen du bloga.

Guztietan pasahitz berdina jartzea ideia txarra zela banekien, norbait kontu baten pasahitza asmatuta nire kontu guztietara sartu ahalko zelako. Interneten milaka kontu sortzen dira egunero eta beste hainbat lapurtuak izaten dira. Ez da hackr bat behar pasahitz bat asmatzeko. Nik neuk, nire ahizparen pasahitza asmatu nuen eta egia esateko, ez nuen asko pentsatu.

Beraz, pasahitzak sortzerako orduan kontuz ibili behar gara, ezin dugu gure DNIa edo gure txakurraren izena erabili. Hori egitekotan, ezagutzen gaituen edozeinek froga batzuk egin ondoren eta esfortzu asko jarri barik, gure klabea asmatuko zuen.

Pasahitz konplexuak, oso zailak dira asmatzeko, baita gogoratzeko ere. Horren adibide argia dugu, behin gertatu zitzaidana, kontu bat sortzerakoan, kode konplexu bat asmatu nuen eta ez nuen inon apuntatu, Hurrengo egunean ezin nintzen programan sartu, bainuen pasahitza gogoratzen.

Inork ez du gure burua ezagutzen guk ezagutzen dugun moduan, guk badakigu zer gogoratuko dugun, badakigu zein pasahitz den ona eta zein ez. Giltzarria pentsatzean dago. Guztiok sekretuak ditugu, pasahitzak bezala gordetzen ditugun sekretuak, beraz, bilakatu ditzagun sekretuak pasahitz.

Hala ere, bizitzako gertaerekin eskolak irakatsi ezin dituen gauzak ikasten dira, nik behintzat modu honetan etikaren inguruan dakidana ikasiz joan naiz. Eutanasiari buruzko elkarrizketa baten bitartez ikasi nuen etikaren zer zen. Hortik aurrera, etika oso subjektiboa dela ikusi dut eta etikaren definizioa pertsona bakoitzarekin aldatzen baita.

Atzo klasean bi artikulu irakurri genituen, horietako batean PNVko alderdiaren partaide bati gertatu zitzaiona azaltzen zen. Partaidea, Ricardo Ibarrak, Erikenea izeneko blog bat zuen eta bertan bere alderdiarekin zituen adostasunak eta desadostasunak espresatzen zituen. Hori egiteagatik PNVtik kanpo bota zuten. Hori etikoa al da? Behar bada batzuentzat bai, niretzat orea ez.

Espresatzeko askatasuna, gure gizartea duen ezaugarritako bat da, egunero zapaltzen den ezaugarria. Gizon honek bere sentimenduak eta ideiak espresatzeagatik kanporatu dute. Alde batetik, alderdi politikoak bere partaideak esaten dutenarekin zorrotzak direla badakigu eta atsegin ez duten zerbait esatekoan, lanbidea arriskuan egon ahal dela. Hala ere, gauzak ez ziren horrela izan behar, gaur egun langile askok haien lanbideetan dituzten ezerosotasunak eta arazoak oihukatzen dituzte. Egoera latzetan egiten dute lan, haiek ere isilik geratu behar dira? Noski ezetz, espresatzeko askatasuna dugu eta alderdi politikoak bahi dutena egiten badugu, gauzak ez dira aldatuko eta Ibarraren egoera errepikatuko da.

Kasua ondo ulertzeko Ibarraren buruan jarri behar naiz, jarri zaitezte zuek ere momentu batean aren buruan. Zein izango zen zuen iritzia? “Bai, merezi dut” Hori pentsatuko zenukete? Ziur nago ezetz, guztiok adierazpen askatasuna baitugu.

Intimitatea agerian geratu zen gertaera honetan. Teknologia berriak ahalbidetu zuten hau, izan ere, mugikorretako blutooth-ak, emailak… laguntza eman baitzuten zabalkuntza honetan. Hala ere, teknologia eta Interneta ez dira errudun. Errudunik balego, erabilera izango litzateke, guk teknologiari ematen diogun erabilera.

Erabilera honen araberakoa izango da jomuga. Gaizki erabili ezkero, pribatua dena publiko bilakatu daiteke. Ongi erabili ezkero, pribatua pribatutasunean geratuko da. Kasu honetan, neskatila ez zen ohartu mugikorra galdu ezkero zer gertatu ahal ziezaioken. Tamalez, galdu egin zuen eta mutil talde batek bideoa hedatu egin zuen, soka moduko bat eratu: nik hari, hark horri… soka amaigabea alegia.

Hala eta guztiz ere, hau ez da kasu bakarra. Maiz jazotzen baitira horrelako gertakariak. Askok, Internetari errua leporatuko dute, baina nik erabilerari botatzen diot. Soka hori eratzea erabileraren errua baita, internetek hor zubi moduko bat besterik ez baitu egiten. Internet makina moduko bat besterik ez da, pertsonek martxan jartzen dutena.

Nekatuta sartu ginen salara non Josu Zabalak harrera egin zigun. Denborarekin nekea ilusio bilakatu zen eta hizlariak lan egiteko gogoa ipini zidan, esfortzua eta gogo hori goraipatuz. Finean, garrantzitsuena hori dela azaldu baitziguten.

Hizlariak Ruben Sanchez (Lost in tv), Luis Philippe Dominguez (kaixo Frankie) , Gonzalo Martín (gonzalomartin.tv), Iban Arantzabal (Goiena tb), Jexux Mari Irazu (bertxoa.com) eta Iñako Gurrutxaga (ETB3) izan ziren.

Lehendabizi Ruben Sanchezek hitz egin zuen, bakarrik power point argi baten laguntzaz. Entretenigarria izan zen hitzaldia bera ere garbi mintzatu baitzen. Bigarrena, mahai-ingurua izan zen eta beran berak, Luis Philippek eta Gonzalo hartu zuten parte. Beharbada, lehengo hitzaldia baina interesgarriagoa zen hau baina eztabaida bat espero nuen eta ez zen horrela izan. Azkenik, Goiena, Bertsoa eta ETB3ren txanda zen. Hauen hitzaldia eztabaida izan zen non elkarren artean elkarrizketa bat sortu zuten. Gustura egon nintzen azken hitzaldi honetan. Bukatzeko, hitzaldi guztietan bezala galderei tartetxo bat eskaini genion. Hau ere entretenigarria izan zen, galdera batzuk interesgarriak baitziren. Gainera, tartetxo honetan eztabaida bat piztu zen.

Esan bezala, nekea ilusio bilakatuta alde egin nuen HUHEZItik. Lana egiteko gogoz, buruan ditudan proiektuak lantzeko gogoz. Merezi izan du Komunikaldietara joatea.